Północna pętla toru Nurburgring to jeden z najbardziej kultowych obiektów wyścigowych na świecie. 21 km toru Nordschleife zawsze było wyznacznikiem postępu, osiągów i możliwości samochodów. Rekord okrążenia na tym torze był i jest najwyższym osiągnięciem dla wszystkich producentów samochodowych.

Ponieważ nie ma i nie było dotąd żadnych stałych reguł, panowała swego rodzaju anarchia. Producenci robili różne dziwne rzeczy, żeby osiągnąć jak najlepszy czas. Jedni podchodzili do tego dość skrupulatnie, zatrudniając notariusza, który sprawdzał wszystko i poświadczał notarialnie. Inni wrzucali film do YouTuba ze swojego przejazdu. Niektórzy wtedy wierzyli w ten czas, inni nie, bo można przecież taki film zmanipulować. Z kolei jeszcze inni producenci po prostu mówili, że przejechali Nordschleife i podawali czas. Wtedy ze wszystkich stron zaczynały się plotki i domysły. To wszystko jest trochę niepoważne i nie pasuje do tak renomowanego i legendarnego toru, jakim jest Nurburgring.

Pora wyjaśnić, o co toczy się gra w tych rekordach. Opowiem o chaosie, który towarzyszył im przez ostatnie lata i dziesięciolecia. Na szczęście ten chaos już się kończy.

Nürburgring zdecydował niedawno, że bierze na siebie pełną odpowiedzialność za wszystkie rekordy. Od teraz wszystko odbywa się na jego warunkach. Tor sam mierzy czas, sprawdza nawierzchnię i auta, a nad wszystkim czuwa notariusz. Ale o tym za chwilę.

Zaczniemy od świeżego rekordu dla najszybszego przednionapędowego kompaktowego samochodu, czyli Renault Megane Trophy R ( z kwietnia 2019 r.) Renault podaje na swojej stronie czas Megane Trophy R – 7:40.1 min. 

Nurburgring natomiast na swojej stronie podaje czas 7:45.39 min.

To dużo wolniej niż podaje Renault. Czyżby był wolniejszy od starego poprzedniego przednionapędowego rekordzisty, czyli Hondy Civic Type R ? On przecież przejechał Ring w czasie 7:43.8 min. O co tu chodzi? Skąd te niejasności ? Odpowiedź jest następująca: czasy zostały osiągnięte na różnych odcinkach toru. Już wyjaśniam.

I – Odcinki toru Nurburgring Nordschleife

Odcinek BTG (Bridge to Gantry)

Są trzy odcinki toru Nordschleife. Pierwszy to tzw. odcinek BTG – Bridge to Gantry.

To odcinek 19,1 km swobodnej jazdy po torze, która kończy się na Dottingen Hohe zjazdem na parking. Jest to trochę krótszy odcinek niż cała północna pętla. To najpopularniejszy odcinek toru, który każdy może osobiście przejechać w ramach tzw. Jazd Publicznych (Touristenfahrten). Najlepsi „turyści” osiągają na tym odcinku czas poniżej 7 minut.

Pętla BTG – 19,1km

Odcinek „Sport Auto” – 20,6 km

Drugi odcinek to tak zwany odcinek „Sport Auto”, o długości 20,6 km.

Nazwa pochodzi od tytułu magazynu motoryzacyjnego, który testuje supersamochody, między innymi na Nordschleife. W 1997 roku redakcja wpadła na pomysł tzw. supertestów, w których wszechstronnie sprawdzała sportowe auta.

Ostatnią próbą każdego testu był przejazd po Nürburgringu z pomiarem czasu. Aby wynik był miarodajny, redakcja musiała wybrać odcinek, który zawsze da się swobodnie przejechać.

Pętla „Sport Auto” krótsza o 230m – 20,6km

W czasie testów cała Północna Pętla jest w zasadzie wolna i przejezdna. Wyjątkiem jest jedynie sekcja T13, czyli prosta z trybunami między wjazdem na tor GP a zjazdem z niego. Nie ma gwarancji, że ten odcinek zawsze będzie przejezdny. Od strony trybun wyjeżdżają tam bowiem auta testowe producentów.

Dlatego Sport Auto postanowiło pomijać prostą T13. Redakcja mierzy czas od wyjazdu z toru GP (koniec trybun) do wjazdu na tor GP (początek T13). Do pełnego okrążenia Nordschleife brakuje w ten sposób około 230 m.

Za to ten odcinek jest łatwiej dostępny w czasie testów. Co prawda pętla nie jest pełna, ale to nie ma aż takiego znaczenia, bo auto pokonuje 99% toru. W efekcie to w pełni miarodajny odcinek do pomiaru czasu.

Warto dodać, że Sport Auto zawsze miało jednego kierowcę, który jeździł wszystkie mierzone okrążenia. Redakcja chciała w ten sposób wyeliminować wpływ różnych kierowców na wynik. Kiedyś był to redaktor naczelny, Horst von Saurma, a później Christian Gebhardt.

Poniżej Horst von Saurma w Porsche 918 w jednym z testów z roku 2014. Przyśpieszenie 0-300, przejazd po torach Hockenheim i Nordschleife.

Jeszcze jedna ważna rzecz. W 90% testów Sport Auto kierowca jechał tylko jeden przejazd z pomiarem czasu. Najpierw robił rundę rozgrzewkową, potem od razu jedną rundę pomiarową i koniec.

Pełne okrążenie Nordschleife – 20,832 km

Można je nazwać odcinkiem „Stefan Bellof”. W 1981 roku w czasie treningu do wyścigu 1000 km jechano właśnie taki odcinek toru. Bellof wtedy w Porsche 956 uzyskał legendarny czas przejazdu – 6:11 min. Był on pierwszym kierowcą, który przejechał Nordschleife ze średnią prędkością ponad 200 km/h.

Pełna pętla toru Nordschleife – 20,832km

Megane Trophy R kontra Civic Type R

Wróćmy zatem do przejazdu Renault Megane Trophy R. Co się tam wydarzyło? Według Nürburgringu Megane przejechało Nordschleife w 7:45.39 – ale pełne okrążenie! Jego poprzednik, Honda Civic Type R, nie przejechała natomiast pełnego okrążenia. Pokonała odcinek Sport Auto, czyli 20,6 km, o 232 metry krótszy. Automatycznie osiągnęła więc czas o kilka sekund lepszy.

Prawie nikt nie rozumie tych zawiłości i nie rozróżnia trzech odcinków Północnej Pętli. Gdyby więc Renault podało czas z pełnego okrążenia, wprowadziłoby ludzi w błąd. Trophy R wydawałoby się wolniejsze od Civica Type R. Dlatego Renault chciało podać wynik z odcinka Sport Auto.

Nürburgring zgodził się na dodatkowy pomiar w tym jednym przypadku. Tor ustawił dodatkowe fotokomórki na początku sekcji T13 (odcinek Sport Auto) oraz na jej końcu (pełne okrążenie). Oba pomiary działały podczas jednego przejazdu i stąd mamy dwa wyniki: 7:40.1 i 7:45.39.

Oto przejazd Renault Megane Trophy R

Jeden oficjalny odcinek pomiarowy

W przyszłości tor będzie mierzył czas tylko na pełnym okrążeniu i tylko takie rekordy poda oficjalnie. Jednak na początku, w 2020 roku, fotokomórki jeszcze przez jakiś czas staną w dwóch miejscach, aby porównać czasy z krótszego odcinka.

Trzeba więc zwracać uwagę, z którego odcinka pochodzi podany czas: z krótszego (20,6 km) czy z pełnego okrążenia (20,832 km). W zależności od auta różnica wynosi kilka sekund, a w tym przypadku aż 5.

W tym kontekście wcześniejsze rekordy również dają do myślenia. Weźmy na przykład pierwszy przednionapędowy kompakt, który pokonał Pętlę poniżej 8 minut, czyli Seata Leona Cuprę 280. Czy przejechał pełne okrążenie? Nie! Pokonał krótszy odcinek Sport Auto w 7:58.

Gdyby dodać brakujące sekundy, czas na pełnym okrążeniu przekroczyłby 8 minut. Nie będziemy się jednak znęcać nad Seatem 🙂 Faktem jest, że ten krótki odcinek mocno wpływa na wynik. Dlatego dobrze, że Nürburgring w końcu wybrał jeden odcinek pomiarowy: 20,832 km.

Przejazd Seat Leon Cupra 280

II – Samochody seryjne (?)

Kolejna sprawa: Renault ustanowiło rekord dla SERYJNYCH aut. Jednak w chwili bicia rekordu (kwiecień 2019) nie dało się jeszcze skonfigurować ani kupić Megane Trophy R. Klienci dostaną je dopiero pod koniec roku.

Ciekawe więc, jak notariusz poświadczył seryjność auta, którego wersji seryjnej nie mógł zobaczyć ani porównać. Pod koniec roku ktoś ma porównać egzemplarz z toru z wersją seryjną. Czas pokaże, jak sprawa się zakończy.

A czy Honda Civic Type R była seryjna? Nie, według Hondy była jedynie „podobna” do seryjnej. Waga i moc były zbliżone do seryjnych. Jednak na prostej Döttinger Höhe Civic jechał baaardzo szybko (fot.). Co więcej, najpewniej miał opony typu Cup (semislick), choć seryjne auto ma zwykłe opony sportowe. Na takich oponach łatwo zyskać 5–7 sekund na okrążeniu. Ponadto Type R miał zamontowaną klatkę bezpieczeństwa.

Prędkość 264km na koncu prostej Dottingen Hohe

Porsche GT2RS MR i Lamborghini

Seryjność samochodów jest ciągle podważana. Weźmy dla przykładu obecnego rekordzistę toru Nordschleife w kategorii samochodów sportowych – Porsche 911 GT2RS MR.

Foto: Gruppe C Photography

Czy to auto seryjne? Nie! Porsche je trochę „przerobiło”. Seryjne GT2RS ustanowiło rekord w 6:47.3, ale chwilę później Lamborghini pojechało jeszcze szybciej Aventadorem SVJ (6:44.97).

Przy Lamborghini trzeba jednak trochę uważać 😉 Pamiętamy Huracána, który też miał swego czasu rekord. Wtedy pojawiały się dyskusje, czy w ogóle wykręcił taki czas. Lamborghini w końcu pokazało film, który internauci od razu zakwestionowali. Prawda jest taka, że film łatwo przyspieszyć o 2–3% i nikt się nie zorientuje.

Producentom to się opłaca, bo rekordy na Północnej Pętli mają ogromną siłę reklamową. Potencjalny klient często myśli tak: poniżej 8 minut to poważne auto sportowe, poniżej 7:30 bardzo dobre, a poniżej 7 minut to już genialny supersamochód, wart mnóstwo pieniędzy. Jest więc o co walczyć.

Wróćmy do GT2RS, które chwilę po rekordzie pokonało Lamborghini Aventador SVJ. Z kolei SVJ przegrało potem z GT2RS MR, czyli wersją od Manthey-Racing. To zespół wyścigowy, który zna Nordschleife jak własną kieszeń i wie, jak zachowują się na niej auta.

GT2RS dostało więc pakiet Manthey-Racing: nowe zawieszenie, magnezowe felgi, nowe opony i aerodynamikę dopasowaną do Północnej Pętli. Czy to zatem rekord seryjnego auta? Nie. To rekord najszybszego sportowego auta dopuszczonego do ruchu drogowego.

Małe zastrzeżenie: przy bliższym przyjrzeniu się widać, że Porsche miało wyścigowy fotel kubełkowy, niedopuszczony do ruchu 😉 Zespół zamontował go jednak ze względów bezpieczeństwa i nie zmniejszył w ten sposób masy auta.

Producenci kontra prawda

Jak widać, w autach można sporo zoptymalizować. Pole do interpretacji jest duże: moc silnika, rodzaj opon, zawieszenie. Jeden z kierowców wyścigowych podsumował to tak: „To wszystko fake. Auta mają większą moc, specjalne opony i są dużo lżejsze od seryjnych. Producenci kłamią w żywe oczy”.

Ostre słowa, ale coś w tym jest. Zdarzyło się nawet, że renomowany producent przyjechał bić rekord, a obsługa sprawdziła auto pod kątem seryjności. Jednak na czas okrążenia producent podmienił je na identycznie wyglądający egzemplarz w zupełnie innej specyfikacji. Takie akcje działy się naprawdę!

Legendarny przypadek Nissana GT-R

Jest jeszcze jeden legendarny przypadek, który spowodował bardzo dużo dyskusji: Nissan GTR. Pod koniec lat 2000 Nissan zrobił niesamowity czas 7:26min. Bardzo dobry wynik jak na dość ciężkie auto i nie tak mocne – pierwsza wersja miała moc 485KM.

Osiągnięty czas mocno dziwił. Nissan tłumaczył, że dużo testował na Nordschleife, ustawiał i poprawiał auto. Inni producenci jednak nie dowierzali i zrobili nieoficjalne porównanie.

Dali renomowanemu kierowcy wyścigowemu seryjnego GT-R. Kierowca dał z siebie wszystko, ale jego czas był gorszy o kilkanaście sekund. Auto Nissana musiało więc mieć coś mocno zmienione. Nissan zaprzeczał i twierdził, że po prostu ustawił auto pod Nordschleife. Faktem jest, że nie łamał w ten sposób żadnych zasad, bo wtedy ich nie było.

Nowe zasady kontroli

Właśnie takie sytuacje trwale niszczą reputację rekordów. Dlatego bardzo dobrze, że Nürburgring w końcu wziął się za to na poważnie. Tor planuje kontrolować wszystkie auta, które będą jeździć według nowych zasad. Technicy sprawdzą je pod kątem technicznym, a notariusz potwierdzi, czy wszystko jest seryjne.

Tylko czy wszystkiego da się upilnować? Wystarczy, że ktoś podejdzie z laptopem i zmieni mapę silnika na jedno okrążenie. Kto potem sprawdzi i udowodni, że było coś zmienione? Podobnie z oponami. Opona może wyglądać na seryjną, a może być przecież zrobiona ze specjalnej, bardziej klejącej mieszanki. Zobaczymy więc, jak to będzie z tym sprawdzaniem.

III – Klasy samochodów

Kolejna sprawa, której warto się przyjrzeć to klasy, w jakich jeździli producenci. Nie było jasnych zasad i podziału na klasy.

Producenci wynajdywali różne klasy stworzone pod siebie, żeby chwalić się rekordem na Nordschleife. Przykładem jest Skoda Kodiak RS, czyli SUV.

https://www.youtube.com/watch?v=1HjxHrCTUH0

Czas Kodiaka to 9:29 i właśnie nim chwali się Skoda. Rekord dla SUV-ów należy jednak do Mercedesa GLC 63 AMG (7:54).

Przejazd GLC AMG 63S

Co odpowiada Skoda? Kodiak jest rekordzistą w klasie SUVów, ale….7 osobowych. Tak sobie zdefiniowali swoją klasę. 

Kolejny przypadek to Mercedes-AMG GT 63 S 4MATIC+ 4-drzwiowe Coupé. Plotki mówiły, że miał zostać najszybszym 4-drzwiowym autem na Nordschleife. Problem w tym, że ten tytuł należy do Jaguara XE SV Project 8.

Mercedes zauważył jednak, że Jaguar nie ma tylnej kanapy (fot.). Dlatego ogłosił swoje auto najszybszym czteromiejscowym autem na Nordschleife. Kolejna kategoria wymyślona pod producenta.

Przejazd Mercedesa AMG GT 4Door 63S+

Od teraz Nürburgring dzieli auta na klasy według KBA, czyli Federalnego Urzędu Transportu Samochodowego. Klasy to: auta małe, kompaktowe, klasa średnia, wyższa średnia, wyższa, SUV-y i terenówki, vany i pickupy, auta sportowe, supersportowe, prototypy, elektryczne seryjne oraz elektryczne sportowe.

W efekcie nie będzie już rekordu przednionapędowego kompaktu, który obecnie należy do Renault Megane Trophy R. Będzie po prostu rekord w klasie kompaktów.

IV – Tor

Pozostaje jeszcze kwestia toru. Czy cały czas jest taki sam? Oczywiście, że nie. W latach 70. przeszedł ogromną przebudowę. W 2016 roku również trwał duży remont, podczas którego zniknęła między innymi słynna hopa na Flugplatz.

Ponadto prawie każdej zimy ekipy wymieniają asfalt lub bariery w jakiejś sekcji. Przykładem jest obecny rok 2019, gdy tor wydał rekordowe pieniądze na remont kilku sekcji jednocześnie.

Więcej o tym remoncie przeczytasz tu https://nring.pl/remont-toru-rekordowa-inwestycja-po-sezonie-2018/

Wszystko to zmienia charakterystykę Nordschleife. Dzięki nowemu asfaltowi, a czasem zmianom geometrii, tor co roku staje się odrobinę szybszy.

V – Porównywanie gigantów

Czas Stefana Bellofa z 1983 roku, uzyskany w Porsche 956 podczas treningu do Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych, był po prostu przełomowy. Wynosił 6:11. Tor wyglądał wtedy zupełnie inaczej niż dziś.

Auto również było inne. To była bestia z ogromną mocą, a wszystko zależało od kierowcy, który musiał ją opanować na trudnym i bardzo długim torze. Nie zapominajmy też, że Bellof osiągnął ten czas przy normalnym ruchu, podczas treningu.

Z kolei czas Timo Bernharda w Porsche 919 Hybrid Evo z 2018 roku (5:19) to kolejny legendarny wynik, ale osiągnięty dzięki dzisiejszej technologii. Samo auto było cudem techniki. Co więcej, podczas rekordowego okrążenia tor był pusty i przygotowany wyłącznie dla Timo.

Porsche 956 C (Hans-Joachim Stuck) Porsche 919 Hybrid Evo (Timo Bernhard)

Mimo wszystko przejazdu 919 nie da się porównać z przejazdem 956. Inny był tor, inne auto, które stawiało kierowcy dużo większe wymagania, i inne okoliczności. Oba wyniki są niesamowite, jednak „rekord stulecia” na Nürburgringu należy do Bellofa.

VI – Podsumowanie

Od teraz rekordy wyglądają następująco:

  • Oprócz pomiaru czasu skalibrowaną techniką oficjalne próby rekordu zawsze odbywają się w obecności notariusza.
  • Technicy sprawdzają seryjność aut. W przypadku aut wyścigowych, pojazdów specjalnych, prototypów i aut koncepcyjnych tor pomija ten wymóg.
  • Długość trasy i miejsca pomiaru są z góry określone. Oficjalna linia startu i mety znajduje się w sekcji T13. Pełne okrążenie Nordschleife to 20,832 km z lotnym startem i pomiarem czasu.
  • Tor klasyfikuje auta według oficjalnych kategorii niemieckiego Federalnego Urzędu Transportu Samochodowego (KBA).

Łukasz Formella


Oficjalne czasy będą pojawiały się na tej stronie:

https://www.nuerburgring.de/fans-info/info/rekordfahrten-rundenzeiten-nuerburgring

Prawie wszystkie czasy z Nurburgringu są też na tej stronie:

https://fastestlaps.com/tracks/nordschleife

Źródło: Auto Motor und Sport, Sport Auto, Nuerburgring.de


Podobne wpisy